Okoliczności zlecenia

Do prac zostaliśmy zaproszeni przez administrację obiektu po zakończeniu robót wykonanych przez firmę wyłonioną w przetargu. Niestety efekt końcowy nie spełnił wymagań Dolnośląskiego Konserwatora Zabytków.
Inwestor otrzymał szczegółową listę uwag obejmującą zarówno estetykę powierzchni, jak i zgodność wykonania z zasadami konserwacji zabytków.

Po zapoznaniu się z dokumentacją oraz oceną stanu posadzki przystąpiliśmy do prac naprawczych.

Naszym zadaniem nie było wykonanie nowej podłogi —
naszym zadaniem było przywrócenie jej wiarygodności.

Podejście do renowacji

W obiektach zabytkowych technologia musi służyć rzemiosłu, a nie je zastępować. Dlatego każdą decyzję podejmowaliśmy na styku trzech obszarów:

• wytyczne konserwatorskie
• historyczny charakter posadzki
• trwałość użytkowa obiektu publicznego

Zastosowaliśmy metody pozwalające odtworzyć wygląd powierzchni właściwy dla epoki, jednocześnie eliminując błędy technologiczne poprzedniej realizacji.
Nowoczesne narzędzia wykorzystujemy wyłącznie po to, aby efekt końcowy nie wyglądał „nowocześnie”, lecz naturalnie — jakby parkiet nigdy nie był poprawiany.

Największym wyzwaniem w takich realizacjach nie jest obróbka drewna, lecz zachowanie proporcji między ingerencją a autentycznością materiału.

Efekt prac

Po zakończeniu prac posadzka odzyskała spójność wizualną i zgodność z charakterem wnętrza.
Zniknęło wrażenie przypadkowej renowacji, a powróciło odczucie historycznej ciągłości — czyli dokładnie to, czego oczekuje się od przestrzeni o takiej randze.

To realizacja, w której sukces mierzy się nie połyskiem lakieru, lecz brakiem dysonansu.
Gość odwiedzający salę nie powinien zastanawiać się nad podłogą — powinien mieć poczucie, że zawsze taka była.